Μήπως προσπαθούμε να “κατασκευάσουμε” τα παιδιά μας;

Μήπως προσπαθούμε να “κατασκευάσουμε” τα παιδιά μας;

Μήπως προσπαθούμε να κατασκευάσουμε τα παιδιά μας;

Το διαδίκτυο είναι μια πηγή αμέτρητης ποσότητας πληροφοριών, πλέον μπορούμε να διαβάσουμε για τα πάντα. Καθημερινά περνούν από μπροστά μας εκατοντάδες άρθρα. Αυτή η πρόσβαση στην πληροφορία έχει πολλά πλεονεκτήματα. Το μυαλό μας ανοίγει και μπορούμε να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα. Προβληματιζόμαστε και ερχόμαστε σε επαφή με απόψεις που συνάδουν ή διαφέρουν με τις δικές μας. Φυσικά μπορούμε να εκφραστούμε κι εμείς, να θέσουμε ερωτήματα, να κάνουμε διάλογο, να μοιραστούμε επαγγελματικές γνώσεις ή να διατυπώσουμε τις προσωπικές μας θεωρίες για αυτήν τη ζωή. Όσοι είναι γονείς είναι αδύνατον να μην έχουν παρατηρήσει πόσα πολλά γράφονται για τα παιδιά. Σε μια εποχή στην οποία δεν δίνει πια η κοινότητα στήριξη και συμβουλές ανατροφής, λαμβάνουμε οδηγίες από μια οθόνη.

Είναι σίγουρα σημαντικό να μπορούμε να ενημερωθούμε για θέματα που αφορούν στην σωματική και ψυχολογική υγεία των παιδιών μας. Όμως μήπως όλες αυτές οι συμβουλές, αν δεν τις εκλάβουμε σωστά, μας δίνουν την ψευδή πεποίθηση ότι μπορούμε να ελέγχουμε τα παιδιά μας ή να τα πλάσουμε έτσι ώστε να είναι όπως θα θέλαμε εμείς ή όπως επιτάσσουν τα πρότυπα της εποχής;

Πώς, για παράδειγμα, θα γίνει κοινωνικό το παιδί μας; Όλοι θα θέλαμε να έχουμε ένα κοινωνικό παιδί, όμως είναι γεγονός πως κάποια παιδιά είναι πιο εσωστρεφή από άλλα για τον πολύ απλό λόγο ότι υπάρχουν όλων των ειδών οι χαρακτήρες. Μπορεί κι εμείς να είμαστε εσωστρεφείς. Ή πολύ δραστήριοι ή οξύθυμοι ή γκρινιάρηδες. Σίγουρα δεν θα μας άρεσε να κυκλοφορούν λίστες βάσει των οποίων τα αγαπημένα μας πρόσωπα θα προσπαθούσαν να μας αλλάξουν. Με τα όσα λέω δεν επικρίνω τους ειδικούς που προσπαθούν να βοηθήσουν τους γονείς στις διάφορες δυσκολίες που ενδέχεται να αντιμετωπίζουν. Αναρωτιέμαι, όμως, αν υπάρχει ο κίνδυνος προσπαθώντας να εφαρμόσει πιστά αυτές τις λίστες, αυτές τις οδηγίες κάποιος γονιός να απομακρυνθεί τελικά από το παιδί του.

Δεν είναι βοηθητικό να προσπαθούμε να αλλάξουμε τα παιδιά μας γιατί δεν μπορούμε να αλλάζουμε τους άλλους. Μπορούμε να αλλάζουμε μόνο τον εαυτό μας και συχνά αρκεί ένας γονέας να αλλάξει στάση ή συμπεριφορά για να δει βελτίωση σε κάποια «προβληματική» συμπεριφορά του παιδιού του. Οτιδήποτε ανησυχητικό συμβαίνει σε ένα παιδί, δεν πρέπει να απομονώνεται, αλλά να εξετάζεται σε συνάρτηση με το οικογενειακό περιβάλλον. Τα παιδιά κάποιες φορές εκφράζουν προβλήματα μέσα στην οικογένεια, που οι ίδιοι οι γονείς αποφεύγουν να δουν. Δεν τους καταδικάζει κανείς φυσικά για αυτό. Είμαστε όλοι άνθρωποι, με τα προβλήματά του ο καθένας και σε κάθε οικογένεια θα υπάρχουν δυσκολίες και προβλήματα. Το σημαντικό είναι να τα αναγνωρίζουμε, να τα αποδεχόμαστε, να προσπαθούμε να τα διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Τέλος, αναρωτιέμαι αν σε αυτήν την εποχή του διαδικτύου και της πληροφόρησης φορτώνουμε τελικά τα παιδιά μας και τους εαυτούς μας με αφόρητες τελικά προσδοκίες για μια ιδανική κατάσταση, που δεν είναι τελικά δυνατό να επιτύχουμε. Τα παιδιά μας πρέπει να κάνουν σωστή διατροφή, να γυμνάζονται, να είναι καλοί μαθητές, να μαθαίνουν ξένες γλώσσες και μουσική, να απασχολούνται δημιουργικά με ζωγραφική, μαγειρική ή χειροτεχνίες, να διαβάζουν βιβλία, να ακούνε παραμύθια, να έχουν φίλους, να μην παρενοχλούνται από άλλα παιδιά και να μην παρενοχλούν, να σέβονται τους γύρω τους, να έχουν καλή επικοινωνία μαζί μας. Εμείς, οι γονείς, πρέπει να τους τα παρέχουμε όλα αυτά έχοντας ταυτόχρονα μια καλή σχέση με τον εαυτό μας, με τον σύντροφό μας και ισορροπώντας σωστά ανάμεσα στην επαγγελματική και την οικογενειακή ζωή. Το κάθε παιδί, ο κάθε γονιός σε κάποια από τα παραπάνω τα πάει καλύτερα, σε άλλα δυσκολεύεται. Και αυτό είναι το φυσιολογικό, το ανθρώπινο. Δεν μπορούν ποτέ να είναι όλα τέλεια.

Οπότε, ναι ας πληροφορούμαστε, ας ενημερωνόμαστε, ας συζητάμε. Μα ας μην προσπαθούμε να «κατασκευάσουμε» τα άψογα παιδιά. Η ατέλεια χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση μας και μας δομεί, είναι το υλικό που θα μας ωριμάσει. Με μερικές ατέλειες μπορούμε να ζούμε τελικά. Ούτε χρειάζεται να προσπαθούμε να είμαστε εμείς οι τέλειοι «κατασκευαστές» των παιδιών μας. Ας μην πάνε όλα όπως θα θέλαμε. Ας προβληματιστούμε, ας λυπηθούμε, ας θυμώσουμε, ας φοβηθούμε. Ας δεχτούμε τα όσα φέρνει η ζωή με ρεαλισμό, γιατί από τις δυσκολίες θα μάθουμε όσα δεν θα μπορούσαμε ποτέ να μάθουμε από την ομαλότητα.

Trackback from your site.

Leave a comment