Ukraine

Το 2022 είναι σίγουρα μια χρονιά υπαρξιακής αφύπνισης. Μετά την πανδημία ένας ξαφνικός πόλεμος γίνεται στην Ευρώπη κι όλοι αναρωτιόμαστε πόσο θα αλλάξουν τα πράγματα. Προσεύχεσαι να μην επαναλαμβάνεται η Ιστορία μα γιατί να είσαι εσύ ο τυχερός μέσα στις τόσες σελίδες της; Κάτω από τη φωτογραφία ενός μωρού, που γεννήθηκε μέσα σε σταθμό του μετρό, όπου κάποιοι Ουκρανοί κατέφυγαν για να προστατευτούν από ρωσικές επιθέσεις, ήταν οι αναρτήσεις του καθένα μας με τα όσα καθημερινά προχωρούν. Είχε περάσει η Τσικνοπέμπτη και έπρεπε όλοι να φάμε κρέας λες και υπάρχει κανένα νόημα στο να κάνουμε όλοι κάποιες φορές κάτι, ακόμη κι αν δεν μας αρέσει. Τα παιδιά ρωτούν για τον πόλεμο. Τώρα ξαφνικά έγινε κάτι φρικτό, ενώ πριν λίγες μέρες δεν είχαμε πρόβλημα να τα βλέπουμε να σκοτώνουν εικονικά τους φίλους τους στα βιντεοπαιχνίδια. Σε έναν κόσμο, που ακόμη μια φορά φαίνεται αβέβαιος και επικίνδυνος, πρέπει να προχωρήσει ο καθένας με τα δικά του βάρη και τις δικές τους αγωνίες, με τον δικό του πόνο και τα δικά του όνειρα. Τα όνειρα βέβαια σε τέτοιες περιόδους φοβούνται εύκολα και τρέχουν να κρυφτούν. Ποιος ξέρει, πού θα μπορέσεις μετά να τα ξαναβρείς.
Τα συναισθήματα μας παγώνουν, είναι καλύτερα να είσαι μουδιασμένος, νομίζουμε κι ωστόσο η λύπη δεν μπορεί να κάνει τίποτα κακό, αν απλώς την αφήσεις να μείνει στην ψυχή σου όσο το χρειάζεται. Γεμίζουμε τον χρόνο αχόρταγα νομίζοντας πως έτσι εξασφαλίζουμε περισσότερη ζωή κι η ζωή χάνεται το κάθε δευτερόλεπτο που δεν εκτιμάμε όσα αληθινά είναι πολύτιμα, γιατί τα έχουμε συνηθίσει. Οι εικόνες του πολέμου πέφτουν πάνω μας σαν παγωμένο νερό σε βαθιά κοιμισμένο.
Κι ύστερα υπάρχουν και τα ερωτήματα. Γιατί γίνονται πόλεμοι και γιατί τελικά να πεθαίνει κανείς τόσο άδικα; Όσοι ψάχνουν να βρουν μικρά νοήματα και απαντήσεις για το κάθετι, που μπορεί να συντρίψει, μερικές φορές το βλέπουν καθαρά. Δεν υπάρχει πάντοτε νόημα μέσα στο ξαφνικό χάος. Τα πράγματα γίνονται όχι για κάποιο σκοπό, αλλά απλώς γίνονται. Κανείς δεν σε ρωτάει ποτέ αν είσαι έτοιμος για την άλλη μέρα κι όμως βλέπεις τελικά πως μπορείς να τα καταφέρεις. Αυτό ίσως σκέφτηκε η γυναίκα, που γέννησε το μωρό της στον σταθμό του μετρό εν μέσω βομβαρδισμών. Οι πόλεμοι κι οι αδικαιολόγητοι θάνατοι απλώς συμβαίνουν. Και η ζωή οφείλει να σε τραβάει από το χέρι, όταν δεν υπάρχουν πουθενά απαντήσεις. Ειδικά τότε, αν κάτι οφείλει, είναι σίγουρα αυτό.