Βρισκόταν σε μια τεράστια, απέραντη αίθουσα με ασπρόμαυρα τετράγωνα. Σε μια σκακιέρα χωρίς τέλος. Γύρω του σκόρπια ασπρόμαυρα πιόνια. Η παρτίδα είχε ξεκινήσει. Εκείνος περπατούσε σκυμμένος προσεκτικά στα μαύρα τετράγωνα. Μόνο ένα βήμα κάθε φορά. Μόνο στα μαύρα τετράγωνα. Στο βάθος ακουγόταν μουσική, κάτι που έμοιαζε με αργεντίνικο tango…

Ο Νίκος αντιμετωπίζει τα όνειρά του, τη λύπη του έρωτα και τη μοναξιά στη σχέση των γονιών του. Η Φαίη ζει την απώλεια, τη δύσκολη εφηβεία του αδερφού της και την προδοσία. Μέσα από τις ιστορίες του τότε και τις συγκρούσεις του τώρα οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τη μοναδικότητά τους. Θα πονέσουν, θα διχαστούν, θα συγχωρήσουν για να φτάσουν τελικά στα δικά τους ξεχωριστά βήματα πάνω στη σκακιέρα της ζωής τους.
Ανοίγει τα μάτια της. Βρίσκεται ξαπλωμένη σ’ ένα κρεβάτι, που το αισθάνεται ξένο. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό, δεν μπορεί να ξεχωρίσει πολλά πράγματα. Το κεφάλι της πονάει τρομερά. Κι ακόμη πιο τρομερή, αυτή η αίσθηση πως δε θυμάται τι συνέβη το προηγούμενο βράδυ και πού βρίσκεται. Την κυριεύει ένα συναίσθημα φόβου. Για λίγα λεπτά μένει ακίνητη, σαν να προσπαθεί μ’ αυτόν τον τρόπο να ξεφύγει απ’ τη δυσάρεστη κατάσταση, το ξένο δωμάτιο, το ξένο κρεβάτι, αυτή την αίσθηση του αγνώστου, που της παγώνει το αίμα.

Ένας μοναχικός γιατρός, αφοσιωμένος στο επάγγελμά του, φοβάται να ζήσει. Μία νεαρή γυναίκα φοβάται να αφήσει το παρελθόν πίσω της. Ένας γοητευτικός άντρας που φαινομενικά έχει τα πάντα, πληγώνει όσους τον πλησιάζουν, ωστόσο ζει βυθισμένος στις ενοχές. Μία μητέρα σκέφτεται πως η ζωή της θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Με αφορμή ένα ξύπνημα σε ένα άγνωστο δωμάτιο οι ιστορίες των τεσσάρων ηρώων διαπλέκονται, οι ζωές τους διασταυρώνονται, τα όνειρά τους αποκαλύπτουν φόβους και επιθυμίες. Μέσα στη ζωή του ενός συναντάμε στιγμές του άλλου και μέσα από την ιστορία ενός πέμπτου άντρα μαθαίνουμε τελικά το τέλος της ιστορίας του καθένα.
Με λένε Έκτορα. Το όνομά μου έχει κάτι το ηρωικό, θυμίζει το γνωστό ομηρικό ήρωα, αλλά εμένα παλιά δεν μου άρεσε καθόλου. Νόμιζα πως έσερνε τη μοίρα του ηττημένου μαζί του και πως αυτή ήταν και η δική μου μοίρα. Για πολύ καιρό άφησα αυτή την ιδέα να κυβερνά τη ζωή μου. Και τώρα θέλω να αλλάξω, κουράστηκα να ντρέπομαι για τον εαυτό μου, κουράστηκα να σέρνω το παρελθόν σαν άταφο πτώμα πίσω μου. Αναρωτιέμαι ποιος είμαι και αυτό είναι κάτι που δεν θα μάθω ποτέ, αν δεν αντικρίσω πρώτα με θάρρος αυτό που ήμουν. Θα σας διηγηθώ όσα έζησα ως τώρα με άξονα το θέατρο και την πορεία μιας μεγάλης ηθοποιού, που είναι αδελφή της μητέρας μου. Με άξονα παραστάσεις μαγευτικές, δραματικές και συγκινητικές, με μουσικές, κουστούμια άλλων εποχών, χρώματα, με όμορφα λόγια, με χειροκροτήματα και με βαριές σιωπές. Για μένα ορόσημα ήταν οι ήρωες των έργων, με τα δικά τους δράματα έντυνα τη ζωή μου. Όσο όμως το θέατρο με συγκλόνιζε, τόσο η ζωή που ζούσα ήταν άδεια, σαν μια σειρά παραστάσεων, που δόθηκαν μπροστά σε άδεια καθίσματα και πήγαν χαμένες. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν πολλά χρόνια πριν. Τότε που ήμουν ακόμη παιδί…

Μια ιστορία για δύο αδελφές πολύ όμοιες και πολύ διαφορετικές, για μια παιδική φιλία που ίσως ήταν έρωτας, για τη μαγεία του θεάτρου και τη δύναμη των κλασικών έργων και πάνω από όλα για την πορεία ενός νέου ανθρώπου που μέσα από οικογενειακά μυστικά ψάχνει απελπισμένα τον εαυτό του.
Η Κατερίνα και η Γεωργία γνωρίστηκαν σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο. Η πρώτη ήταν ψυχολόγος και η δεύτερη μητέρα δύο παιδιών με αυτισμό. Στην πορεία, η Κατερίνα έγινε μητέρα και η Γεωργία ψυχολόγος. Το βιβλίο αυτό είναι ένας διάλογος ανάμεσά τους, χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία, όπου επιλέγουν να μιλήσουν όχι ως ψυχολόγοι αλλά ως άτομα, ως μητέρες, ως πολίτες.

Ανακαλούν προσωπικές τους στιγμές, μιλούν για τις προκλήσεις της μητρότητας, τις χαρές και τις λύπες της, τον ρόλο του πατέρα, τις δυσκολίες τού να μεγαλώνεις ένα παιδί με τυπική ανάπτυξη, τις δυσκολίες τού να μεγαλώνεις ένα παιδί διαφορετικό.

Μοιράζονται προσωπικές αλήθειες με ειλικρίνεια και σεβασμό, χωρίς τη διάθεση να κρίνουν ή να επιβάλουν. Οι συνομιλίες τους γίνονται ένα ταξίδι λυτρωτικό, η αρχή μιας γόνιμης φιλίας και ενός γόνιμου διαλόγου.

Ένας διάλογος που έρχεται να λάμψει μέσα στη θολότητα που συσκοτίζει το βλέμμα της νέας μητέρας που ζει στη σύγχρονη «παιδοκεντρική» κοινωνία μας, όπου μια ολόκληρη βιομηχανία ανθεί με πρόσχημα την «ευτυχία» των παιδιών της. Μια κοινωνία που παραβλέπει ότι για να έχει μια μητέρα ένα χαρούμενο παιδί, οφείλει να εξελίσσει τον εαυτό της, να τον ποτίζει με την ίδια αγάπη, την ίδια φροντίδα και την ίδια δύναμη που έχει μέσα της για το παιδί της.

Γιατί όταν γεννιέται ένα παιδί, γεννιέται και μια μητέρα.