Posts Tagged ‘παιδιών’

Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Ο ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ
ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
κάποιες σκέψεις με αφορμή τις γιορτές
Τα Χριστούγεννα θεωρούνται περίοδος χαράς. Η απαίτηση να είμαστε οπωσδήποτε ευτυχισμένοι, αγαπημένοι τις γιορτές, να διασκεδάζουμε, να πίνουμε και να τρώμε πλουσιοπάροχα και με οικογενειακή γαλήνη για πολλούς ανθρώπους είναι ιδιαίτερα πιεστική. Οι απώλειες, οι ελλείψεις, τα προβλήματα, η μοναξιά γίνονται ασήκωτα, όταν συγκρίνονται με τις ιδανικές εικόνες που προβάλλονται στις διαφημίσεις. Για εμένα τα Χριστούγεννα είχαν πάντα και δόση μελαγχολίας.

Δεν θα σταματήσω ποτέ να απορώ πώς οι άνθρωποι κατάφεραν να ξεκινήσουν από μια ιστορία ταπεινότητας σε μια φάτνη, μια ιστορία που είναι ωδή στην απλότητα και να καταλήξουν σε τόσο γεμάτα στομάχια, τόσο γεμάτα πολυκαταστήματα, τόσο γεμάτες σακούλες, τόσα φωτάκια, τόση υπερβολή δηλώνοντας ταυτόχρονα πως γιορτάζουν και τιμούν αυτήν την πρώτη συγκινητική ιστορία του κατατρεγμένου μωρού που γεννήθηκε σε μια σπηλιά με τη βοήθεια μόνο ενός φωτεινού αστεριού. Η εικόνα μωρών σε αγκαλιές γυναικών που επαιτούν στους γιορτινούς δρόμους είναι για μένα μια σκληρή υπενθύμιση του πόσο εύκολα ξεχνάμε πολλές φορές τι πιστεύουμε, τι γιορτάζουμε, τι τιμούμε και πόσο εύκολα παρασυρόμαστε από τη φευγαλέα χαρά της κατανάλωσης γεμίζοντας με αυτόν τον τρόπο πολλές φορές απλώς για λίγο τα κενά μας. Αυτό είναι φυσικά μια καθαρά προσωπική αίσθηση και σίγουρα σέβομαι την ανάγκη που όλοι έχουμε για ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα, την ανάγκη να ξεχαστούμε έστω και για λίγο από τις έγνοιες μας, να περάσουμε όμορφα με τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Τι συμβαίνει, όμως, με τους σημερινούς νέους γονείς και τα σημερινά παιδιά, που σε λίγο θα γεμίσουν δώρα; Για αυτά τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε σωρεία παιχνιδιών και αναψυχής για να βγουν σε λίγο σε μια ζωή με ίσως πολύ μεγαλύτερα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, από αυτά που συνάντησαν οι γονείς τους; Είναι γεγονός πως η παιδική βιομηχανία ανθεί σε κάθε πλευρά της. Παιδικά παιχνίδια, παιδικά βιβλία, παιδικά εργαστήρια, παιδικά ρούχα, παιδικά θεατρικά έργα, παιδικές δραστηριότητες. Σε μια εποχή όπου ο κατώτατος μισθός είναι πραγματικά πολύ χαμηλός είναι λες και όλοι και όλα προσπαθούν ασταμάτητα να δώσουν στα παιδιά της εποχής μας υπέρμετρη χαρά. Σίγουρα κάθε ερέθισμα για τα παιδιά, κάθε χαρά είναι κάτι επιθυμητό, αρκεί να υπάρχει μέτρο. Όταν κάτι δίνεται με υπερβολή, σταματάμε να το εκτιμάμε και καταλήγει να μας είναι αδιάφορο ή πνιγηρό. Φοβάμαι πως μέσα σε αυτόν τον καταιγισμό της σημερινής προσπάθειας για παιδική ευτυχία, το σύγχρονο παιδί χάνει τη δυνατότητα να ζει απλές, αληθινές όμορφες στιγμές χωρίς φτιασιδώματα, στιγμές με αγάπη, φίλους, συζήτηση, φύση, αυθόρμητο παιχνίδι.

Αυτό το ίδιο παιδί θα κληθεί αύριο να ζήσει σε έναν κόσμο γεμάτο ματαίωση, διάψευση ονείρων, πολύ πιθανόν με ανεργία και οικονομικές στερήσεις. Ακόμη κι αν η οικονομική κρίση ξεπεραστεί, είναι βέβαιο πως δεν θα του λένε συνεχώς όλοι οι άνθρωποι που θα συναντήσει «ναι» και «πάρε». Δεν θα γνωρίσει μόνο τη διασκέδαση ή μόνο τη χαρά. Θα πρέπει να αναλάβει ευθύνες, να ξέρει να συνεργάζεται, να μπορεί να αντέχει να μην έχει κάτι που θα επιθυμεί μια δεδομένη στιγμή. Δεν θα αρνηθώ πως όταν παρέχουμε κάτι στα παιδιά μας, το κάνουμε για να δούμε στα μάτια τους τη χαρά. Είναι αυτή για εμάς η μεγαλύτερη πλήρωση. Όμως, ένα από τα καθήκοντά μας είναι να τα προετοιμάζουμε για τη ζωή που θα ζήσουν ως ενήλικες. Είναι καθήκον μας να τους επιτρέπουμε να βιώσουν τη ματαίωση, όταν είναι να τη βιώσουν. Είναι καθήκον μας να λέμε «όχι» σε μια παράλογη απαίτησή τους και να μην τα πνίγουμε στα υλικά αγαθά μαθαίνοντάς τους έτσι να ζουν μέσα από αυτά.

Νιώθω πως τα σημερινά παιδιά χρειάζονται μια πιο ρεαλιστική ανατροφή πολύ περισσότερο από οτιδήποτε υλικό, που μπορούμε πιο εύκολα πολλές φορές και ανώδυνα να τους παρέχουμε. Μια ρεαλιστική ανατροφή σημαίνει μια ανατροφή με μέτρο, χωρίς υπερβολές, με απλότητα, που θα τα προετοιμάσει για τη ζωή, θα τα κάνει υπεύθυνους, σωστούς ενήλικες. Θα τα κάνει πολίτες, που δεν θα φοβούνται τις ευθύνες, που δεν θα είναι εγωιστές, που θα σέβονται τους γύρω τους. Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται να είμαστε κι εμείς οι ίδιοι πειθαρχημένοι, να δίνουμε το σωστό παράδειγμα. Θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να μην φοβόμαστε τη ματαίωση, να μαθαίνουμε από τη δυσκολία, να βρίσκουμε ευκαιρίες στις κρίσεις, να είμαστε σε επαφή με τα συναισθήματά μας. Κυρίως να μην φοβόμαστε τον θυμό τους ή την απογοήτευσή τους στην παράλογη απαίτηση, να βάζουμε όρια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όταν τα όρια συνοδεύονται από αγάπη και ενσυναίσθηση, είναι το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε τόσο στα παιδιά μας όσο και στον εαυτό μας.